Κυκλοφορούν

Γνωρίστε τους τίτλους των Εκδόσεων Λιμάνι

σκέψεις σε παρένθεση

Τα μοβ σεντόνια έχουν ακόμη το σχήμα των χεριών σου. Έχω ξαπλώσει στην άκρη του κρεβατιού και παρατηρώ τη μεριά σου. Σε εμβρυακή στάση, πλήρως προστατευμένη από την ανάμνησή σου. Προσπαθώ να σχηματίσω το σώμα σου στο πλάι μου. Με το μυαλό μου φτιάχνω αργά τους ώμους σου, μετά την πλάτη σου, σιγά-σιγά νιώθω πως το βάρος σου αποτυπώνεται στο κρεβάτι. 

Η μορφή σου είναι τόσο αχνή που με πληγώνει. Θυμάμαι πως λείπεις. Θυμάμαι πως μου λείπεις. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου τα μαλλιά σου… Το χρώμα τους, την υφή τους, τη μυρωδιά τους καθώς γυρνούσες ενώ κοιμόσουν κι έπεφτες στην αγκαλιά μου. Κλείνω τα μάτια μου. Τα ανοίγω και τα ξανακλείνω δυνατά. Η μορφή σου χάνεται και σκέφτομαι πως ούτε αυτήν τη φορά πρόλαβα να σου χαϊδέψω τα μαλλιά…

Γύρισα να κοιτώ το παράθυρο. Είναι τόσο μελαγχολικός ο ήλιος σήμερα. Σχεδόν με κάνει να δακρύζω. Ίσως η άδεια σου μεριά, ίσως η απουσία σου, ίσως το μαξιλάρι σου που είναι ευθύ και ολόισιο πια, ίσως όμως και να είναι ο ήλιος ο φταίχτης. Ένα περιστέρι έρχεται και κάθεται στο περβάζι. Στον νου μου σηκώνομαι, του ανοίγω διάπλατα το παράθυρο και το ρωτώ για σένα.

 

γύρισα

Τα μοβ σεντόνια έχουν ακόμη το σχήμα των χεριών σου. Έχω ξαπλώσει στην άκρη του κρεβατιού και παρατηρώ τη μεριά σου. Σε εμβρυακή στάση, πλήρως προστατευμένη από την ανάμνησή σου. Προσπαθώ να σχηματίσω το σώμα σου στο πλάι μου. Με το μυαλό μου φτιάχνω αργά τους ώμους σου, μετά την πλάτη σου, σιγά-σιγά νιώθω πως το βάρος σου αποτυπώνεται στο κρεβάτι. 

 

Η μορφή σου είναι τόσο αχνή που με πληγώνει. Θυμάμαι πως λείπεις. Θυμάμαι πως μου λείπεις. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου τα μαλλιά σου… Το χρώμα τους, την υφή τους, τη μυρωδιά τους καθώς γυρνούσες ενώ κοιμόσουν κι έπεφτες στην αγκαλιά μου. Κλείνω τα μάτια μου. Τα ανοίγω και τα ξανακλείνω δυνατά. Η μορφή σου χάνεται και σκέφτομαι πως ούτε αυτήν τη φορά πρόλαβα να σου χαϊδέψω τα μαλλιά…

Γύρισα να κοιτώ το παράθυρο. Είναι τόσο μελαγχολικός ο ήλιος σήμερα. Σχεδόν με κάνει να δακρύζω. Ίσως η άδεια σου μεριά, ίσως η απουσία σου, ίσως το μαξιλάρι σου που είναι ευθύ και ολόισιο πια, ίσως όμως και να είναι ο ήλιος ο φταίχτης. Ένα περιστέρι έρχεται και κάθεται στο περβάζι. Στον νου μου σηκώνομαι, του ανοίγω διάπλατα το παράθυρο και το ρωτώ για σένα.

 

γύρισα

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

    Χαθήκαμε.
    Προσπαθήσαμε, αλήθεια, να συμπέσουμε οι δυο μας,
    μα χαθήκαμε.

    Δέχτηκες εσύ εμένα να ακολουθήσεις,
    ν’ αλλάξεις την πορεία σου για χάρη μου.
    Κι έδεσες τα μάτια σου για μένα,
    κι έδεσα απ’ τη χαρά του παιχνιδιού
    κι εγώ τα δικά μου.
    Κι είπαμε,
    «Τώρα θα προχωρήσουμε μαζί!».

    Νόμιζα κι εγώ –τι αφελής!–
    αν πάω με τα νερά σου
    πως πιο σύντομα
    κοντά σου θα βρεθώ.

    Κι έτρεξα

    για να σε συναντήσω,
    μα πήγαινες εσύ –προσηλωμένος καθώς ήσουν
    ν’ αλλάξεις την πορεία σου για χάρη μου– από την άλλη.
    Τράβηξες αριστερά εσύ
    δεξιά εγώ.

    Και μια φορά κανείς μας

    δε βάλθηκε να βγάλει το μαντήλι.

    Μόνο φώναζε ο ένας στον άλλον

    «Δεν έρχεσαι!»

    «Δεν άλλαξες!»

    «Δεν έρχεσαι!»

    «Δεν άλλαξες…»

    «Δεν έρχεσαι…»

    Και τα κορμιά μας
    όλο και ξεμάκραιναν.

    Και χαθήκαμε,

    κι ας αλλάξαμε πορεία ο ένας για

    χάρη του αλλουνού.

    Και οι φωνές μας ίσα που ακούγονταν,

    σαν σκιές ηχητικών κυμάτων.

    Και στο τέλος εξαφανίστηκαν κι αυτές

    μαζί με μας.

    Χαθήκαμε.

    Γιατί κάναμε τα σωστά πράγματα χωριστά.

                                              μαντήλι

    ΧΧαθήκαμε.
    Προσπαθήσαμε, αλήθεια, να συμπέσουμε οι δυο μας,
    μα χαθήκαμε.

     

    Δέχτηκες εσύ εμένα να ακολουθήσεις,
    ν’ αλλάξεις την πορεία σου για χάρη μου.
    Κι έδεσες τα μάτια σου για μένα,
    κι έδεσα απ’ τη χαρά του παιχνιδιού
    κι εγώ τα δικά μου.
    Κι είπαμε,
    «Τώρα θα προχωρήσουμε μαζί!».

     

    Νόμιζα κι εγώ –τι αφελής!–
    αν πάω με τα νερά σου
    πως πιο σύντομα
    κοντά σου θα βρεθώ.

    Κι έτρεξα

    για να σε συναντήσω,
    μα πήγαινες εσύ –προσηλωμένος καθώς ήσουν
    ν’ αλλάξεις την πορεία σου για χάρη μου– από την άλλη.
    Τράβηξες αριστερά εσύ
    δεξιά εγώ.

     

    Και μια φορά κανείς μας

    δε βάλθηκε να βγάλει το μαντήλι.

    Μόνο φώναζε ο ένας στον άλλον

    «Δεν έρχεσαι!»

    «Δεν άλλαξες!»

    «Δεν έρχεσαι!»

    «Δεν άλλαξες…»

    «Δεν έρχεσαι…»

     

    Και τα κορμιά μας
    όλο και ξεμάκραιναν.

    Και χαθήκαμε,

    κι ας αλλάξαμε πορεία ο ένας για

    χάρη του αλλουνού.

    Και οι φωνές μας ίσα που ακούγονταν,

    σαν σκιές ηχητικών κυμάτων.

    Και στο τέλος εξαφανίστηκαν κι αυτές

    μαζί με μας.

     

    Χαθήκαμε.

    Γιατί κάναμε τα σωστά πράγματα χωριστά.

                                              μαντήλι

    Collaborations

    Καλώς Ήρθατε στο λογοτεχνικό μας Λιμάνι!

    Δεν στέλνουμε spam! Διαβάστε την πολιτική απορρήτου μας για περισσότερες λεπτομέρειες.